میان همهمه ی برگهای خشک پاییزی

                                               فقط ما مانده ایم که هنوز از بهار لبریزیم . . .

 

                 

            بیا ای همنشین سرد پاییز / به آواهای شب هایم درآمیز

                             بیا ای رنگ مهتاب بلورین / تو شعری تازه در من برانگیز . . .

       

                 

 

 زرد است که لبریز حقایق شده است / تلخ است که با درد موافق شده است

               شاعر نشدی وگرنه می فهمیدی / پاییز بهاری است که عاشق شده است . . .

 

                            

 

کاش زندگی در برگ درخت جاری بود

آنگاه تا بهار بود می خندیدیم و بعد به امید پاییز می نشستیم . . .

 

   بدون شرح!

                                                                                          گردآورنده:خودم