آنجا که طبیعت توقف می کند؛هنر آغاز می شود.

برف نو! برف نو! سلام، سلام

بنشين، خوش نشسته‌ای بر بام

پاكی آوردی ای اميد سپيد!

همه آلودگی‌‌ست اين ايام

(شاملو)

 

آنجا که طبیعت توقف می کند؛هنر آغاز می شود.

الا ای برف!
چه می ‏باری بر این دنیای ناپاکی؟
بر این دنیا که هر جایش
رد پا از خبیثی است
مبار ای برف!
تو روح آسمان همراه خود داری
تو پیوندی میان عشق و پروازی
تو را حیف است باریدن به ایوان سیاهی‏ها
تو که فصل سپیدی را سرآغازی
مبار ای برف!

 

آنجا که طبیعت توقف می کند؛هنر آغاز می شود.

دعا میکنم غرق باران شوی

چو بوی خوش یاس و ریحان شوی

دعا میکنم در زمستان عشق

بهاری ترین فصل ایمان شوی

 

 آنجا که طبیعت توقف می کند؛هنر آغاز می شود.

برف یعنی پاکی

برف یعنی یکرنگی 

برف یعنی بخشش بدون سر و صدا 

برف یعنی هدیه خدا........

 

آنجا که طبیعت توقف می کند؛هنر آغاز می شود.

لذت داشتن یه دوست خوب توی یه دنیای بد مثل خوردن یه فنجون قهوه گرم زیره برفه !!!!!
درسته که هوا رو گرم نمی کنه ولی تورو دل گرم میکنه

 

آنجا که طبیعت توقف می کند؛هنر آغاز می شود.

دونه های برف از آسمون فقط برای دیدن چشماتون پایین میان ، اما پاشونو که به زمین میزارن فدای مهربونیهاتون میشن …

 

آنجا که طبیعت توقف می کند؛هنر آغاز می شود.

وقتی گفتم : دلتنگم ، به شانه ام زدی تا دلتنگیم را تکانده باشی !

به چه دلخوش کرده ای ؟ تکاندن برف از شانه آدم برفی ؟

 

آنجا که طبیعت توقف می کند؛هنر آغاز می شود.

 

(زمستان) شعر زیبایی از مهدی اخوان ثالث:

      سلامت را نمي‌خواهند پاسخ گفت،

       سرها در گريبان است.

                كسي سر برنيارد كرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را.

               نگه جز پيش پا را ديد،‌ نتواند،

            كه ره تاريك و لغزان است.

          و گر دست محبت سوي كس ياري،

      به اكراه آورد دست از بغل بيرون،

             كه سرما سخت سوزان است.

         نفس كز گرمگاه سينه مي‌آيد برون، ابري شود تاريك.

                       چو ديوار ايستد در پيش چشمانت.

                                                        نفس كاين است، پس ديگر چه داري چشم،

                                                   ز چشم دوستان دور يا نزديك؟

                                          مسيحاي جوانمرد من! اي ترساي پير پيرهن چركين!

                                 هوا بس ناجوانمردانه سرد است… آي …

                        دمت گرم و سرت خوش باد!

سلامم را تو پاسخگوي. در بگشاي!

منم من! ميهمان هر شبت. لولي‌وش مغموم.

منم من، سنگ تيپا خورده رنجور.

منم من، دشنام پست آفرينش، نغمهء ناجور

نه از رومم، نه از زنگم. همان بيرنگ بيرنگم.

       بيا بگشاي در، بگشاي، دلتنگم.

   حريفا! ميزبانا! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج مي‌لرزد.

      تگرگي نيست، مرگي نيست.

صدائي گر شنيدي، صحبت سرما و دندان است.

من امشب آمدستم وام بگذارم.

حسابت را كنار جام بگذارم.

چه مي‌گويي كه بيگه شد، سحر شد، بامداد آمد؟

فريبت مي‌دهد، بر آسمان اين سرخي بعد از سحرگه نيست.

....

آنجا که طبیعت توقف می کند؛هنر آغاز می شود.

 و در پایان:

از خدا می خواهم آنچه را که شایسته ی توست به تو بدهد، نه آنچه را که آرزو داری ... 

گاه آرزوهایت کوچکند و شایستگی تو بسیار.

موفق باشید